Ik ben zelf niet Nederlands, maar ik ben wel doof.
Ik weet hoe het is om op te groeien in een horende wereld en om naar een horende school te gaan.
Ik ging zelf ook naar een reguliere school en weet daarom hoe het is om in de klas te zitten met horende kinderen.
Ik was vaak alleen. Ik had wel contact met mijn tolk, maar het was erg eenzaam.
Veel mensen begrijpen die ervaring niet. Je moet heel hard werken om te communiceren en met anderen om te gaan.
Je voelt je niet ontspannen en je voelt je niet thuis.
Gallaudet geeft me dat gevoel wel. De mensen hier delen dezelfde ervaringen.
Ik kan ook ergens anders werken. Ik ben gepromoveerd en heb de benodigde vaardigheden.
Maar ik heb uiteindelijk gekozen om hier te werken.
Niet alleen omdat de juiste mensen hier werken en het een goede afdeling is, maar vooral ook omdat het toegankelijk is.
Ik kan met iedereen communiceren in gebarentaal.
Anders moet ik er een tolk bij halen en die moet alles vertalen. Nu kan ik gewoon zijn wie ik ben.
Ik ben ook bij een horende universiteit geweest in Californië en daar werkten ze met tolken.
Dat is natuurlijk prima, en de mensen waren heel aardig. Maar ik had altijd het gevoel dat ik achter liep.
Maar het eerste jaar dat ik op Gallaudet was, was ik juist enorm betrokken en wilde ik overal iets over zeggen.
De docenten daar zeiden tegen me dat ik erg openhartig was.
Maar ja, ik had nooit de kans gekregen om zo openhartig te zijn toen ik opgroeide.
Ik zat altijd alleen maar te kijken naar wat er gebeurde en was te laat om zelf iets bij te dragen.
Natuurlijk kun je naar de horende universiteit gaan en de docenten en het onderwijs daar zijn goed...
...maar je hebt niet hetzelfde comfortabele thuisgevoel.