In het eerste levensjaar komen er weliswaar nog geen zinnen uit de mond van een kind.
Er zijn vaak wel al woorden, maar zelfs voor het eerste woord is er al brabbelen.
Dus voordat we het gevoel hebben dat kinderen taal gebruiken op een manier die min of meer op die van volwassenen lijkt, gebeurt er al een hoop in het hoofd van een kind wat de basis legt voor taalproductie.
Dus in dat eerste levensjaar... er is bewijs dat horende kinderen uit horende gezinnen al zelfs voor de geboorte iets over hun moedertaal aan het leren zijn.
Ze kunnen voor de geboorte in de baarmoeder al horen, en hoewel ze niet specifieke klanken kunnen onderscheiden, horen ze wel de intonatiecontouren van hun taal.
Dat betekent dus dat tegen de tijd dat ze geboren worden, ze al zijn blootgesteld aan een of meerdere talen die de moeder gebruikt...
...en ze hebben die intonatiecontouren geleerd. Er zijn slimme experimenten gedaan waarmee babies van een paar dagen oud, waarmee je kunt vaststellen dat ze onderscheid kunnen maken tussen hun moedertaal en een taal met heel andere ritmische eigenschappen.
Dat doen ze op basis van prosodie, ritme, klemtoon, hoe de vorm van de zin als geheel is.
Dat kunnen kinderen dus al heel jong en dat helpt ze bij hun verdere taalontwikkeling.
Dus zelfs voor de geboorte leren ze al taal, als ze er toegang toe hebben.
Een doof kind heeft echter geen toegang tot de spraak van de moeder, als de ouders horend zijn, en zelfs als de ouders gebaren weten we niet wat voor taalkundige informatie ze al voor de geboorte zouden kunnen oppikken.
Maar op het moment dat ze geboren worden en je stelt ze bloot aan de taal om hun heen, of dat nou gesproken taal of gebarentaal is, zijn ze op die heel jonge leeftijd al heel goed uitgerust om patronen te zoeken in het taalaanbod.
Een doof kind zal kijken naar de gebarentaal om hem heen, een horend kind zal luisteren naar de gesproken taal om hem heen, en ze zijn dat meteen al aan het analyseren om de patronen van hun moedertaal te ontdekken.
Het ontdekken van die patronen helpt om een fonologisch systeem op te bouwen, het systeem van klanken of de handvormen en bewegingen, de elementen die samen een gebaar of een woord vormen.
En met die kennis kunnen ze verder naar de fase waar ze wel praten of klanken maken, gebaren maken, en elk deel bouwt weer verder op het vorige deel.
Als je die basis wegneemt die normaal in het eerste jaar gelegd wordt, dan krijg je de situatie dat een kind zich verder probeert te ontwikkelen maar zonder een sterke basis.
Dat heeft gevolgen voor veel later in de kindertijd en het leren van taal.
Dus het is niet zo dat je kunt zeggen, we kunnen wel wachten tot het tweede jaar als het kind leert praten, en als het niet goed gaat beginnen we dan met gebarentaal.
Tegen die tijd heb je al een jaar gemist, en een heel belangrijk, een cruciaal jaar voor later succes in het leren van taal.