Ik zou twee dingen willen zeggen op basis van observaties van de geïmplanteerde kinderen waar wij mee werken.
En nogmaals: onze populatie is een beetje ongebruikelijk omdat het kinderen van dove ouders betreft.
Dus het gaat om dove kinderen van dove ouders, maar die besloten hebben om hun kind te laten implanteren.
Dus los van alle politieke en sociale discussies: er is een kleine groep kinderen die in deze categorie valt.
Wij doen onderzoek naar die kinderen omdat we geïnteresseerd zijn naar het effect van vroeg gebarentaalaanbod, vanaf de geboorte, op de ontwikkeling van het Engels van CI-kinderen.
Dus de vraag is of het zo is dat hoe meer de kinderen gebaren, hoe slechter ze zijn in Engels.
En zoals ik al zei, wijzen de resultaten het tegendeel uit: het blijkt dat ze zeer goed zijn in gesproken taal...
...ondanks het feit dat ze vroeg gebarentaalaanbod kregen, of misschien wel juist dankzij het feit dat ze vroeg gebarentaalaanbod kregen.
Van deze kinderen vertelden de ouders dat ze hun CI af deden, niet alleen op de momenten die ik je al vertelde...
...maar ook als ze zich gewoon ergens op willen concentreren, en niet afgeleid willen worden door lawaai om hen heen.
Of als ze gewoon even rust willen na een periode van teveel zintuiglijke prikkels.
We hebben mooie voorbeelden waar kinderen midden in een opnamesessie de CI's gewoon af doen.
De onderzoeker vraagt dan: je hebt je CI's net afgedaan, waarom deed je dat?
Dan zeggen ze: teveel lawaai, of: te lawaaierig.
Ook jonge kinderen hebben hun eigen grens voor hoeveel... prikkels ze op een bepaald moment aan kunnen.
En om ze dan even uit te kunnen doen... Ik weet niet hoe het voelt om een implantaat te hebben.
We kunnen raden hoe de wereld door een implantaat klinkt, en er zijn allerlei simulaties op internet te vinden van hoe het misschien klinkt voor een kind.
Maar zelfs als het hele succesvolle gebruikers zijn, lijkt me dat... het klinkt niet heel natuurlijk. Op een gegeven moment wordt het lastig om er steeds naar te moeten luisteren.
Maar kinderen hebben de keus om 'm af te doen, en dat doen ze soms ook, is onze observatie.
Iets anders waar je je bewust van moet zijn: ook als een kind geïmplanteerd wordt en die technologie werkt heel goed, blijft het een doof kind.
Ik denk dat... Dat wordt vaak vergeten. Zeker als het CI goed werkt.
Wij hebben de kinderen met wie we werken de interessante vraag gesteld: ben je doof of horend?
En als de kinderen een jaar of vijf-zes zijn antwoorden ze: nou, ik ben beide, doof en horend.
Als je dan vraagt: hoe kan dat nou, zijn mensen niet of doof of horend?
Dan zeggen ze: nou, ik kan horen en praten, dus ik ben horend, maar ik ben doof.
En ik denk dat het heel belangrijk is om dat gevoel van rust te hebben, acceptatie van het feit dat ze doof zijn. Zonder die CI zijn ze doof.
En ze hebben momenten overdag en 's nachts dat ze doof zijn, functioneel gezien.
Als we hun kunnen helpen om een identiteit te vormen waar daarvoor ruimte is, die daarbij past...
...dan helpt dat denk ik later een hoop interne conflicten voorkomen.
Als je opgroeit en je voelt je horend, omdat er je hele leven is gezegd dat je horend bent, maar er toch iets is wat je doof maakt.
Een implantaat maakt je geen horende persoon, je blijft altijd een dove persoon.
Ik werk op Gallaudet University, een universiteit met een groot aantal dove studenten, waarvan er steeds meer een cochleair implantaat hebben.
Ze vertellen vaak hetzelfde verhaal: opgegroeid zonder met gebarentaal in aanraking te zijn gekomen, omdat ze relatief succesvolle gebruikers van hun cochleair implantaat waren...
...maar altijd het gevoel hebben dat ze... dat er toch iets ontbrak. En zich daar gefrustreerd over voelden.
Toen ze eindelijk met een gebarentaal in aanraking kwamen en begrepen dat er niet alleen een taal heel toegankelijk voor hen was, of ze hun CI nou op hadden of niet...
...maar ook een hele identiteit die daarbij hoort, en die op de een of andere manier past bij wat ze meegemaakt hadden in hun jeugd... dat is heel bevrijdend.
Om te kunnen zeggen: ja, ik ben doof, het is niet erg om doof te zijn. Ik kan horen, en dat is een voordeel...
...maar ik ben doof. En er is een plek die daar positief tegenover staat, en er is een identiteit die daarbij past.
Hoe eerder we kinderen, jonge geïmplanteerde kinderen, die bevestiging kunnen geven, dat er een identiteit is, die 'doof' heet...
...en dat het niet erg is om dat te zijn, dat is wat je bent, en dat er een taal is die daarbij hoort... hoe eerder hoe beter denk ik.