Ouders weten vaak niet hoe ze met hun kind of met hun dove baby moeten communiceren.
Ze denken vaak dat het het makkelijkste is als ze hun eigen taal gebruiken, bijvoorbeeld het gesproken Nederlands of Engels.
En ze denken dan dat het het beste is om bij elk gesproken woord een gebaar te maken.
Dan gebruiken ze hun eigen taal en krijgen de kinderen gesproken taal aangeboden.
Ze denken dat dat helpt bij het spraakafzien en wanneer de kinderen later geschreven taal moeten leren.
Ouders gaan ervan uit dat dat de meest eenvoudige manier is.
Maar wetenschappelijk onderzoek laat zien dat een baby eigenlijk een taalmachine is, die heel goed is in het verwerken van taal.
Het brein van baby's is ingesteld om naar taalelementen te zoeken.
Dat doet het brein door te letten op patronen in de taal.
Bepaalde klanken zijn onderscheidmakend in de taal en dat helpt om te bepalen wat een woord is en wat niet.
Als een koe "boe" zegt, dan weet je bijvoorbeeld meteen dat dat geen taal is.
Als je op latere leeftijd iets hoort dat geen onderdeel is van je eigen taal, dan hoor je aan de klanken dat het een andere taal is.
Het is heel belangrijk dat kinderen op jonge leeftijd al in aanraking komen met taal zodat ze die onderscheidende elementen kunnen leren.
Dat is belangrijk voor de verdere ontwikkeling van taalvaardigheid.
Als het brein niet al op vroege leeftijd aan taal blootgesteld wordt, dan wordt het moeilijker om later andere dingen te leren.
Daarom is het heel belangrijk om vroeg in aanraking te komen met taal.
Als ouders spreken en af en toe een gebaar maken, dan komen de twee talen niet met elkaar overeen.
Het brein blijft dan proberen om de taal te herkennen.
Kinderen krijgen gesproken taal aangeboden met af en toe een gebaar, maar het ritme van de twee talen is niet hetzelfde.
Als ik bijvoorbeeld heel langzaam zou gebaren en voor elk gesproken woord langzaam een gebaar aanbiedt...
...dan heeft het brein geen aandacht meer voor de taal die aangeboden wordt.
Dat is een vaak terugkerend probleem.
Als elk gesproken woord samen gaat met een gebaar, dan klopt het ritme van de twee talen niet.
Dit komt omdat gebarentaal een andere modaliteit gebruikt dan gesproken taal.
Gebarentaal gebruikt de handen en gesproken taal gebruikt de mond.
De mond produceert klanken op een bepaalde snelheid, waardoor je de klanken en de taal herkent.
Hetzelfde geldt voor gebarentaal en de handen.
Maar het zijn twee hele andere manieren om taal te gebruiken.
Om een taal op de juiste manier aan te bieden, moet je een bepaald ritme gebruiken.
Gesproken taal en gebaren hebben niet hetzelfde ritme door hun verschillende modaliteit en passen daardoor niet bij elkaar.
Als je gebaren maakt terwijl je de de structuur van de gesproken taal volgt, dan herkent het brein het niet als gebarentaal.