Toen Sophie een jaar of twee, drie was, las ik haar voor.
Ik hield een boekje vast en gebaarde er bij, maar haar blik ging alle kanten op.
Het lukte niet om met wapperen haar aandacht te trekken, en het is ook wat vervelend om dat steeds te doen.
Ik ving haar aandacht door het boekje in haar blikveld te houden.
Toch bleef ik er tegen aan lopen dat ze wegkijkt.
De gezinsbegeleiding bood een voorleescursus aan.
Ik eiste een dove docent gebarentaal, omdat zij de visuele intuïties en de ervaring heeft om ons les te geven.
Dat was Bottie, die ons lesgaf.
Zij gaf me wat meer voorleestips waar ik niet aan had gedacht. Dankzij de docent bedacht ik van alles om Sophie's aandacht te kunnen trekken bij het voorlezen.
Er zaten horende ouders bij, en een slechthorende moeder die een horende dochter had.
Dat was heel prettig zo, een goede uitwisseling.
We konden zo ervaringen delen, heel fijn.
De docent had een paar tips die ik niet kende.
Bijvoorbeeld voor wanneer je aan het lezen bent en de aandacht dwaalt af.
Doe dan een spinnetje dat naar beneden loopt, opdat haar blik mee terug naar het boek gaat.
Of laat een spinnetje van een plaatje in het boek naar een andere plek lopen.
Haar blik volgt dan m'n hand naar de goede plek.
Zo waren er een paar van die technieken.
Ze zei ook tegen me: je kunt beter niet steeds maar blijven wapperen om aandacht, dat is niet prettig.
Of houd het boek in haar blikveld, haar blik zal de beweging terug naar beneden volgen.
Van die kleine dingetjes.
Zo was er echt van alles wat de docent ook vroeg, een prettige manier.
Zo bleek ook dat je niet altijd oogcontact hoeft te houden, wat ik dacht.
Omdat je toch bang bent dat ze veel informatie missen als dove.
Horende kinderen kunnen door te luisteren heel veel informatie uit hun omgeving halen.
Bij dove kinderen moet je tegen ze gebaren en oogcontact houden.
Maar je kunt ze gewoon zelf laten rondkijken.
En dan blijkt dat ze toch alles zien.
Als ze bijvoorbeeld ergens naar kijken, zien ze ook heel veel uit hun ooghoeken.
Dus ik dacht: dat ga ik eens uitproberen.
En dat lukte: ik gebaarde, en ze pakt die informatie inderdaad op.
Uit beide ooghoeken ziet ze toch van alles.
Maar ik heb zelf een hele andere ontwikkeling gehad.
Mijn horende ouders waren heel erg gericht op oogcontact tijdens het gebaren.
En dan zag ik van alles in m'n ooghoeken.
Bij Sophie is dat al heel sterk, dat ze zo'n breed gezichtsveld heeft.
Dat merk ik met gebaren tegen haar.
Of ook tactiel, weet je wel.
Als we over een poes lezen en haar aandacht dwaalt af, dan maak ik het gebaar poes op haar gezicht.
En dan weet ze ook dat het een poes is.
Of een gebaar op m'n arm, dat doe ik dan op haar arm.
Dus daar speel ik een beetje mee.
Dat tactiele dat doe ik bij Sophie.
Bij Bob doe ik dat minder, die is al zes, en kijkt gewoon naar me als ik aan het gebaren ben.