Het doel van het onderzoek is om drie dovenscholen met een verschillende religie of levensbeschouwing als basis...
Dus één school die protestants is, één school die katholiek is en één school die neutraal is, die niet gebonden is aan een religie of een bepaalde levensbeschouwing heeft.
Het doel is bekijken of de visie over opvoeding van en onderwijs aan dove kinderen op die drie scholen hetzelfde is of dat er verschillen zijn.
En in het geval er verschillen zijn: bekijken van de oorzaak van die verschillen, of religie daaraan ten grondslag ligt of andere redenen.
Bij deze drie scholen is het me opgevallen dat er een verschil in de opvoeding is, ja.
Bij de neutrale school is de opvoeding uiteindelijk erop gericht het kind zo zelfstandig en autonoom mogelijk te laten functioneren.
Ze kunnen alles zelf bepalen, hebben eigen ideeën, het wordt bij hen gelaten.
Doven zijn daarin hetzelfde als horenden, ze kunnen hun gang gaan en zelf hun eigen grenzen aangeven.
Bij de katholieken is dat niet zo. In de opvoeding dien je daar gehoorzaam te zijn aan de kerk als je meerdere. Dat is de pastoor en dergelijke.
Ook voor horenden gold dat, zowel horenden als doven dienden gehoorzaam te zijn aan de kerk.
Bij de protestantse school had de opvoeding als doel het ontwikkelen van zelfbewustzijn en een geweten. Weten wat goed is en wat slecht, een net leven kunnen leiden.
Zodat je verantwoordelijkheid kon afleggen aan god, het hogere.
Dit was ook zo bij de horenden.
Dus wat betreft het doel van de opvoeding waren er geen verschillen tussen dove en horende kinderen, het was hetzelfde als bij horende kinderen.
Dus goed, tot zover dat in beschouwing genomen. Qua onderwijs zijn alledrie de scholen hetzelfde.
Het maakt niet uit of er een gebarensysteem is of gesproken taal: voor alledrie de scholen staat het leren praten op de eerste plaats.
Voor alledrie was dat praten. Taal was belangrijk
Niet rekenen of geschiedenis of aardrijkskunde. Het was taal, taal, taal. De gesproken taal, welteverstaan.
Wel was er een verschil in de methode.
Bij de neutrale school was het van: 'Oké, we doen de gebaren erbij.
Maar dan gebaren bij het begin als het kind nog klein is.
Bij het groter werd dat dan 'not done'. Dan probeerden ze het kind minder te laten gebaren en meer te laten praten.
Maar buiten schooltijd was dat hun eigen verantwoordelijkheid.
Dat had te maken met de opvoeding.
Het zelf bepalen welke keuze je maakt in taal, dat is aan hen.
En de katholieke school, die ging lang door met gebaren.
Maar waarom gebaren? Omdat het doel was met het verstandelijk vermogen en met het hart een verbinding aan te gaan.
Ze zeiden dat de gesproken taal meer een dode taal was en de gebarentaal een levende taal.
Dus wilde je de bijbel uitleggen aan het kind of wilde je duidelijk maken wie god is en hoe dat met god zit, dan diende je te gebaren.
Later keerde het tij en gingen ze over op het oralisme. Radicaal, gebaren werd verboden.
Maar ook buiten school werd gebaren verboden.
En dat heeft dan weer betrekking op dat de school katholiek is.
Mensen, kinderen moeten gehoorzaam zijn aan de kerk, aan de pastoor.
Als de pastoor zei dat je niet mocht gebaren, dan moest je dat nederig opvolgen en niet gebaren.
De protestantse school begon dus met de orale methode.
Maar later hebben dove mensen zelf aangegeven dat ze wilden gebaren.
Dat komt terug in de protestantse opvoeding waarin het doel is dat mensen hun eigen verantwoordelijkheid dragen.
Dus jij wil zelf gebaren? Oke, dan wordt er een beetje gebaren eraan toegevoegd.
Dus bij alledrie was er wel sprake van gebaren, maar de periode waarin verschilt.
Daar mocht toen wel gebaren en hier weer niet, de scholen verschillen hier onderling in.
Maar in de basis hadden ze alledrie hetzelfde: gebaren is niet een doel op zichzelf, gebaren is een instrument.
Voor in het begin van de taalontwikkeling. Maar het allerhoogste doel, het allerbelangrijkste is: de gesproken taal. Bij alledrie de scholen. Dus...
Mijn onderzoek beslaat een periode van de oprichting van het eerste dovenonderwijs in 1790 tot aan het begin van tweetalig onderwijs in 1990.
Die periode heb ik onderzocht.
Eigenlijk moet er vervolgonderzoek komen naar de periode van 1990 tot nu toe.
Hoe is het tweetalig onderwijs eruit gaan zien? Met welk doel? Hoe heeft het vorm gekregen? Wat zijn de methoden? Wat voor materialen wordt er gebruikt?
Ik ben er niet zeker van maar mijn indruk is... Zijn ze wel echt tweetalig? Daar zet ik mijn vraagtekens bij.
Die gebareninput, zijn de docenten echt vloeiend gebarentaalvaardig?
En hoe zit het met de examens die er wel in het geschreven Nederlands zijn. Maar waar zijn de examens in gebarentaal?
Ik heb het gevoel dat in de basis gebarentaal een instrument is gebleven. Het is niet een doel op zichzelf geworden. Tja.