Ik merk dat... Nu heb ik twee petten op.
Die van onderzoek en ook belangenbehartiging vanuit Dovenschap.
Ik zie dat die twee niet echt samengaan, dat werkt niet.
Maar ik zie ook dat vanuit de dovengemeenschap de samenwerking met ouders niet loopt. Dat begint een klein beetje op gang te komen.
Nu zijn er een aantal ouders zelf doof, met dove kinderen, die in actie komen.
Ik vestig mijn hoop op die groep, dat die wat teweeg brengt.
Ik merk vanuit een derde pet die ik ook op heb, ik heb zelf dove ouders en ben in de dovenwereld opgegroeid en ben bekend met de structuur ervan...
...en ook in mijn onderzoek, dat de dovengemeenschap best gesloten is. Het is een gesloten gemeenschap.
Als een horende erbij komt is de houding nog onwennig, zo van: oké... Maar het tegemoet komen en samenwerken, dat moet nog komen.
Eigenlijk, en misschien erg om dat te zeggen, is het goed dat steeds meer doven naar regulier onderwijs gaan...
...omdat dovenonderwijs in de afgelopen 200-250 jaar met slapen op het internaat was, afgescheiden.
Uit het onderzoek blijkt overduidelijk, het spat ervan af, dat doven volledig werden gescheiden van de samenleving.
Lange tijd werden ze weggehaald van elkaar.
Met de leeftijd van drie jaar werden kinderen als ze doof bleken te zijn, weggedaan naar het internaat.
Daar bleven ze tot ze ongeveer vijftien tot achttien jaar oud waren.
Daarna kwamen ze totaal ontwend weer thuis.
De band met de familie was er niet, omgaan met horende mensen waren ze evenmin gewend.
De samenleving was onbekend terrein voor ze.
Dus als ze naar hun werk gingen en daarna thuis kwamen, dan gingen ze om met andere doven.
In het dovenclub, met dovensport enzovoorts kwamen ze steeds bijeen.
Er was een sterke scheidslijn met de horende wereld.
Nu steeds meer doven naar het regulier onderwijs gaan en meer ervaringen ermee op doen gaan ze meer met horenden om.
Maar dat heeft ook iets nadeligs: en de dovencultuur dan?
Sommige mensen zeggen: oh jee, de dovencultuur verdwijnt!
Maar nee hoor, ik verwacht niet dat dat gebeurt. Cultuur is dynamisch.
Cultuur kan niet honderd jaar hetzelfde blijven, wij lopen ook niet meer op klompen, dat doen we niet.
Cultuur verandert dus, mensen veranderen.
Maar verdwijnen? Nee, ik verwacht dat er bepaalde dingen blijven die typisch doof zijn.
Nu nog zie ik kinderen die CI-dragers zijn een bepaald iets hebben dat ik herken als een typisch doof iets.
Dus... Maar de cultuur verandert.
Daarbij denk ik aan steeds meer echt inclusie.
En aan samenwerken, een inbreng vanuit beide kanten.
Ik verwacht dat er meer initiatieven eraan gaat komen.
Maar vooralsnog is belangenbehartiging moeilijk.
Dovenschap heeft geen kantoor, geen bureau's, geen medewerkers en geen financiële middelen.
Echt alles bestaat uit vrijwilligerswerk. Dus... Hoe dan verder...?
We willen het wel en we zien wat er speelt.
Als ik iets kan bijdragen, dan doe ik dat. Maar uiteindelijk moeten de mensen het zelf doen.