Ik denk dat je ook moet kijken naar de enorme verscheidenheid bij ouders.
Hoogopgeleide ouders, laagopgeleide ouders, ouders met een open of juist een beperkte houding.
De meeste ouders zijn ontgoocheld. Die denken: een doof kind, hoe moet je daarmee verder?
De beeldvorming over doven is meer negatief dan positief.
Dat blijft altijd. Omdat de eerste reactie is: ze kunnen niet praten, hoe moet dat?
Dus op dat punt is het lastig.
Stel dat ouders bewust kiezen voor tweetaligheid en de dovenwereld, oké.
Dan stappen ze daar naar binnen bij de dovenclub, maar: ze komen er niet echt verder.
Ze blijven buitenstaanders, ze komen er niet helemaal tussen.
Sommige ouders is het gelukt, maar met moeite.
Komt daarbij dat ouders ook extra tijd kwijt zijn vanwege de doofheid van hun kind. Ze moeten herhaaldelijk naar logopedie en naar het ziekenhuis voor de CI.
Ze hebben het druk, geen tijd, enzovoorts.
Moeten ze ook nog in de dovengemeenschap... Begrijp je?
Plus de interesse vanuit de dovengemeenschap naar de ouders toe is klein.
Dus kan ik het me wel voorstellen als ouders zich er niet welkom voelen.
Dat kan ik me voorstellen.
Maar ik denk dat het toch belangrijk is om door te bijten en door te gaan.
De dovengemeenschap is nu eenmaal een gesloten gemeenschap, dus het kost meer tijd en moeite om daarin te komen.
Toch doorbijten en doorgaan, dat is het belangrijkst.
Het is ook belangrijk om daarbij goed te blijven beseffen dat de meeste dove volwassenen oraal zijn opgevoed, of met een beetje gebaren erbij.
Doven denken bij zichzelf: ik heb het overleefd.
De kinderen hebben het tegenwoordig veel beter, wat is het probleem?
De dove volwassenen zien dus niet wat het probleem is.
Waar ouders bezorgd zijn dat het niet goed gaat met hun kind, hebben dove volwassenen zoiets van: ik heb het toch ook overleefd?
Dus met dat kind lukt het wel, daamee komt het wel goed.