Ik ben opgegroeid met gebarentaal, niet met gesproken taal.
Doven gebaarden, ja, maar alleen onderling.
Als er een horende erbij kwamen, stootten ze elkaar aan om elkaar te wijzen op de aanwezigheid van die horende en gingen ze gauw over op spraak.
En als de horende weg was, gingen ze weer gebaren.
Maar echt goed gebarentaal was dat niet. Meer gebaren met nadrukkelijk het Nederlands in mondbeeld erbij.
In Nederland was dat behoorlijk zo.
Tijdens mijn onderzoek naar onderwijs en de gebarentaal zei iedereen dat er in Groningen goed de gebarentaal werd gebruikt.
Toen ik ging dat onderzoeken bleek dat niet zo te zijn.
Allemaal gebruikten ze een gebarensysteem.
Groningen had dat overgenomen van Frankrijk.
De katholieke school had dat ook overgenomen uit Frankrijk.
Van l'Epée, je weet wel, hadden ze dat overgenomen.
Een gebarensysteem met zinnen en grammatica van het Nederlands.
Eigenlijk spreken we nu van NmG.
Dat was het dus, er werd in 1800 lesgegeven in NmG!
Van die stijve gebaren met mondbeeld erbij, één voor één.
Je kunt het ook zien in een oude film van de katholieke school.
Het museum in Gestel over dovenonderwijs, dat museum.
Daar hebben ze een film met oudleerlingen van Gestel met Gestelse gebaren.
Ze hebben daarin gebaren voor 'de', 'het', enzovoorts. Daar hadden ze gebaren voor.
Voor woorden zoals 'is' ook. Het is gewoon NmG. Een gebarensysteem.
Er is in de Nederlandse geschiedenis tot nu toe nooit, helemaal nooit gebarentaal geweest in het onderwijs. Wel een gebarensysteem.
Doven onderling gebruikten wel gebarentaal.
Waarin de grammatica anders is.
Maar in het onderwijs, nee, daar werd een gebarensysteem gebruikt met grammatica vanuit het gesproken Nederlands.