Bij de start van de H.D.Guyot school, was het toen in 1790 erg duidelijk dat...
...als men dove kinderen wilde gaan onderwijzen, er gebaren gebruikt moesten worden. Dat was vanzelfsprekend.
Toen ging niemand de discussie aan over gebaren of praten.
Je moest wel gebaren, want het kind kon niet praten.
Het is lastig om uit de schriftelijke bronnen af te leiden hoe het in de praktijk in het dagelijkse leven er uit zag.
Wat we wel eruit kunnen halen zijn duidelijke bewoordingen van Guyot: als een leerling niets leerde, dan was dat de schuld van de onderwijzer..
Een duidelijk standpunt was dat. Als een kind niet kan leren, was dat de schuld van de onderwijzer. Dan heeft hij het fout gedaan.
Dat betekende dan dat hij niet goed kon gebaren, niet goed begrijpt hoe het kind denkt en geen contact kan maken met het kind. Kortom, zijn schuld.
Zo duidelijk was dat. Nu is dat anders. Nu is het meer en meer: kan een kind niet goed leren? Dan ligt het probleem bij het kind.
Bij Guyot toen niet. Als een kind niet kon leren, was dat de fout van de onderwijzer. Dat was wel mooi.
Er stond ergens ook een discussie vermeld afkomstig uit de periode dat Guyot begon met het orale systeem in... 1860... ja.
De discussie ging over het schoolplein. Als de kinderen daar speelden, mocht gebaren dan? Ja hoor, dat was prima.
Maar ook een discussie over of de onderwijzer moet kunnen gebaren, ja of nee?
Over die discussie stond op papier vermeld dat sommige onderwijzers zeiden dat de kinderen het prettig vinden als de onderwijzer ook kan gebaren.
Omdat er dan beter contact met de onderwijzer is.
Dat was dus de discussie.
In de basis blijft het dus gaan om contact. En gebaren staat gelijk aan contact hebben.
Maar veel meer valt er uit de schriftelijke bronnen niet te achterhalen.
Het is lastig om de dagelijkse praktijk, het dagelijkse leven, uit die bronnen te halen.
Het blijft allemaal vaag.
Komt daarbij dat het ook wel logisch is dat als mensen iets schrijven voor de buitenwereld, ze een mooi verhaal ervan maken.
Zo van: de kinderen praten goed, de kinderen zijn gelukkig. En: ze leren op orale wijze praten. Dat stond er allemaal op.
In de praktijk was dat misschien anders, maar niemand gaat dat negatief opschrijven voor de buitenwacht.
In dergelijke gedocumenteerde berichtgeving aan de overheid en de regering stond er dus dat de kinderen goed leren en goed kunnen praten.
Niemand vermeldde daarin bijvoorbeeld: de kinderen leren moeilijk, of zoiets.
Dat is lastig bij documentatieonderzoek, het is altijd...
Oke, dit is een mooi verhaal, maar waar zijn de slechte verhalen? Die zijn lastig te vinden.