Als tweetalige moet je...Ik zeg altijd: “Een tweetalige is even lang wakker als een eentalige”
dus in principe krijg je evenveel taalaanbod. Alleen dat is gesplitst over twee verschillende talen.
Dus je krijgt gewoon minder taalaanbod dan eentalige kinderen.
En dan de vraag die ik ook vaak hoor van ouders, is: "Oké, maar hoeveel is genoeg om ervoor te zorgen dat ze het goed verwerven?"
Er is recentelijk aardig wat onderzoek hierover verschenen. Wat we zien is dat het niet zo is dat:
'Hoe meer, hoe beter. Hoe meer, hoe beter. Hoe meer, hoe beter.' En als een kind, zeg maar, 70% van de tijd Nederlands hoort...
dat dat kind twee keer zo goed zal zijn als een kind dat 35% van de tijd het Nederlands hoort.
Dus we zien wel tot op een zekere hoogte is meer taalaanbod wel goed voor de taalontwikkeling.
En daarmee bedoel ik het kind zal het sneller leren. Dus het is niet als je minder taalaanbod krijgt, je het per se niet zal leren.
Maar het zal wel wat langzamer gaan. Maar tot op een zekere hoogte.
Dus er zijn bijvoorbeeld studies die laten zien dat om even goed te scoren als je eentalige leeftijdsgenoten...
op begrip van woorden dat je 40% van de tijd een taal moet horen.
Maar om woorden goed te produceren, dan moet je iets meer horen. Dat is wel logisch hè?
Want produceren is wel moeilijker dan begrijpen. Er zijn verschillende studies die ook in die richting tussen de, hangt er een beetje vanaf wat we onderzoeken...
maar tussen de 40 en de 60/70%. Maar dat laat zien: er zal altijd een balans zijn.
Dus het idee dat je succesvol tweetalig bent als je die twee talen allebei even goed kunt spreken, gebalanceerd...
alles hetzelfde in die twee talen, dan gaat het goed. Dat is een misverstand, want dat gebeurt gewoon vaak niet.
Je ziet dat de ene taal wel dominanter is, sterker is, dan de andere. Ja, dat is gewoon zo. Dat is niet zo problematisch.
Maar het is gewoon zo. Vaak is het de taal van de school.
Wat we wel weten, is dat meer input van native speakers, dus moedertaalsprekers...
de taalontwikkeling wel beter ondersteunt dan input van niet-moedertaalsprekers.
Maar we weten ook in veel gevallen dat er niet-moedertaalsprekers zijn die ook hun tweede taal spreken met hun kind.
En dat doen ze dan, zoals ik zei, om het taalaanbod op te krikken. Dat doen wij bijvoorbeeld thuis.
Mijn man is Nederlands, maar hij spreekt Engels met onze kinderen omdat wij willen dat zij zoveel mogelijk Engels krijgen.
En dat heeft hij zelf besloten. Hij had de luxe om die beslissing te kunnen maken.
En ik kan me voorstellen dat je als ouder van een doof kind die luxe niet hebt. Dus het is een kwestie van:
Ga ik gebarentaal leren en dat als taal aanbieden of ga ik door met gesproken taal...
terwijl ik niet precies weet hoeveel dat kind doorkrijgt? Dan kan ik me voorstellen, omdat gebarentaal wel toegankelijker is...
dat het in ieder geval de moeite waard is om te beginnen met gebarentaal. Maar dan zou ik wel op zoek gaan naar andere mogelijke bronnen van gebarentaal.