Ja, ik hoor wel iets, maar niet 100%
Ik hoor wel iets en vroeger probeerde ik wel eens te bellen, maar nu niet meer. Het wordt steeds minder. Ik zou een versterker in mijn oor moeten hebben.
–Je deed toen net alsof je niks hoorde want dan hoefde je niet te bellen.
–Moeder vroeg wel eens of ik voor haar wilde bellen en daar had ik een hekel aan.
Ik probeerde dan erg mijn best te doen. Maar de ander begreep mij verkeerd en ik hem. Ik zei dan tegen mijn moeder wat er gezegd was...
...en dan bleek het toch anders te zijn. Nou toen deed ik het gewoon niet meer. –Nee, dat klopt. –En toen kwam de teksttelefoon.
–Vroeger liepen we altijd met een kwartje naar de buurvrouw en vroegen of ze even wilde bellen.
Je weet wel mevrouw Ribbels de benedenbuurvrouw. –Oh, je bedoeld die met die dochter. –Oh ja... mevrouw de Wit.
Die kreeg dan een kwartje met de vraag: kunt u even bellen? Zij ging dan bellen en na een poosje wachten belden wij weer bij haar aan voor antwoord.
Als we snel antwoord wilden hebben, bijvoorbeeld van de familie Elferink. Dan belde de buurvrouw naar de buurvrouw van Elferink, stelde de vraag...
...en dan hingen ze op. Dan stelde die andere buurvrouw de vraag aan Elferink en belde dan het antwoord weer naar onze buurvrouw en zo kregen wij antwoord.
Een brief duurde te lang dus dan maar via de buurvrouw bellen.
–Nu stuur je gewoon een bericht met je mobieltje. –Ja, en je verwacht nu ook snel een antwoord. Vroeger niet.
–Dat bedoel ik. Nu heb je binnen twee minuten antwoord. Het maakt niet meer uit of je Doof of horend bent. Wat een mogelijkheden!