Pfff, da's een lang verhaal... –Ik weet een leuke, dat verhaal van die schoenenwinkel! –O, ja.
Sarah was toen vijf en ze had nieuwe schoenen nodig op aanraden van de schoolarts.
Die zei dat de voeten niet de juiste steun kregen.
OK, goed, dus gingen we dan maar in de straat winkelen, naar die ene winkel, maar dat was wel een heel mooie.
Van mij hoefde dat niet zo, maar het was slecht weer dus we stapten naar binnen.
De schoenen, die waren mooi maar wat duur, Sarah wees juist die aan: die vind ik mooi!
Nee zei ik, we gaan eerst kijken bij een andere winkel die niet duur is, een meer gewone winkel.
Bij de schoenen daar was haar reactie: nee, nee dit wil ik niet, dit wil ik niet. Zo gingen we weer terug naar die winkel.
Ze paste de schoenen aan en ik ging zitten, voor me stond een pilaar met allerlei spullen zoals pantoffels, parapluutjes, en zo.
Ze ging een rondje lopen, maar het duurde zo lang: waar blijft ze? –Je kon me niet zien door die grote pilaar voor je.
–Ja, door die pilaar kon ik niks zien.
Waar blijft ze nou, dacht ik en ging even kijken, en toen zag ik haar opeens buiten: "mama, kopen" terwijl ze haar ene voet omhoog hield en naar de schoen wees: nat.
Daar stond ik dan... en ja, ik moest ze wel kopen!
Voor maar een jaar had ze er plezier van.
–De verkoper moest ook slikken, he?
Ik heb het maar betaald, ik schaamde me dood.
Ze had in de winkel moeten blijven, ze wist dat het regende en dat ik het dus moest kopen.
Ze had het laatste woord.
Maar ook wist ik dat als ik om de pilaar heenliep ze me dan niet kon zien. In mijn hoofd onbewust wist ik dat ze niet kon horen en nu ook niet zien.
Als een horende moeder misschien het lopen hoorde zou die roepen: hé, kom terug hier, maar een dove moeder daarentegen blijft lekker zitten wachten en zich afvragen waar hij/zij blijft , want uit het zicht, hè.
Als kind was ik er me al bewust van dat alles gebaseerd was op zicht en niet op geluid, onbewust bewust eigenlijk.