Ik was nog jong, pas 20 jaar. Ik had al een huis en werd toen zwanger van Sarah.
De eerste was overleden en Sarah was eigenlijk de tweede. Ik had nooit bedacht dat ik dove kinderen zou krijgen.
Gewoon, je krijgt kinderen en klaar. Volgens mij was Sarah ook horend.
Mijn moeder en de dokter zeiden al tegen elkaar: die is Doof.
We hadden altijd de gordijnen dicht want Sarah was altijd wakker. De dokter zei dat dat niet goed was en dat ze wel horend moest zijn.
Maar om dit uit te proberen heb ik, toen zij in de box lag, twee of drie maal iets geprobeerd.
Sarah was een levendig en bewegelijk kind, ze lag op haar buik in de box te spelen en ik begon te zingen: "Sarah.... Sarah..."
daar reageerde ze niet op. Toen rammelde ik met een spaarpot en kreeg nog geen reactie. Zij merkte er niets van.
Ik liep naar de box en raakte haar beentjes en toen kreeg ik een vrolijke reactie.
Toen dacht ik dat ze wel doof moest zijn, want ze reageerde alleen als ze iets voelt of ziet.
Ik wachtte tot ze weer rustig was en deed het nog een keer. En ja hoor: als ze mij zag reageerde ze.
Toen werd er aan de deur gebeld. Het was mijn vader.
Toen ik hem vertelde dat Sarah Doof is zei hij: nou en? Prima toch?
het was toen duidelijk en vanaf dat moment gebaarde ik naar haar en gebruikte ik geen stem meer.
Ze was echt een boefje en een erg slimme meid.
Toen ik van hem zwanger was van hem hoopte ik vurig dat hij ook Doof zou zijn. Ik wilde niet en een Doof kind en een horend kind hebben.
En warempel. Ik wist eerst niet dat hij slechthorend was. Daar kwamen we pas later achter.
We probeerden allerlei gehoorapparaten. Maar hij had met zijn eerste jaar nog geen kastje want hij kon nog niet lopen, zij wel.
- Ja, ja Doven zijn gewoon intelligenter dan slechthorenden.
–Dat gehoorapparaat, dat kastje en dat snoer, zat hem zo in de weg en ach... dat was gewoon niet goed voor hem.
En toen kwamen er oorhangers , dat was nog eens geweldig. Zowel voor hem als voor mij.
Die hebben we toen aangeschaft en vanaf dat moment konden we zingen "Hihaalllaaa."
–Oei mijn oren tuiten ervan. –Maar dat zongen we naar elkaar.
Hij bleek inderdaad slechthorend te zijn. –Hij gebruikt wel gebarentaal. –Ja, en ik ben zwaar slechthorend, want zonder gehoorapparaat hoor ik niks.
Dat moet je er wel bijzeggen. –Ja natuurlijk
Ja zeker, allemaal. Ja... Waarom het is toch onze taal. Voor mij ook. Horen, dat hoeft niet.