Ik werd opgeroepen voor een gesprek op de school van Amos en wel de volgende dag.
Omdat ik het niet vertrouwde heb ik gevraagd of mijn vader mee wilde. Maar hij vond dat ik het zelf moest doen.
Toen ik zei dat het gewoon ging om mij te steunen en om te kijken hoe het gesprek verliep, ging hij mee.
Amos zat natuurlijk in zijn eigen klas. Maar goed, toen we op school kwamen bleek daar een hele delegatie van de school te zitten.
De onderwijzer, een psycholoog en nog een. Het was een flinke groep die daar tegenover mij zat.
Ze zeiden: uw zoon is niet normaal, hij maakt veel te veel gebaren.
Nou en, zei ik, en mijn vader werd boos en hielp mij door erbij te zeggen dat Amos ook goed sprak en dat het dus niks uitmaakte.
Toen hadden ze natuurlijk niks meer te zeggen. Gelukkig dat mijn vader me hielp.
Toen hebben we besloten dat hij over drie maanden, na de zomervakantie, naar de Ammanschool zou gaan.
Ik ben toen naar de directeur van de Ammanschool gegaan en die zei dat Amos direct de maandag daarop kon komen. Hij vond: hoe eerder, hoe beter.
Ik nagelbijtend weer terug naar die andere directeur om hem te vertellen dat mijn zoon vrijdag voor het laatst was.
Hij mompelde wat en ik zei nogmaals dat dit het advies van de die directeur van de Ammanschool was en dat ik het daarmee eens ben.
Amos was blij met de overplaatsing en het is helemaal goed gekomen.
In het begin vond hij het veel te moeilijk. Want op die andere school werd alleen maar gesproken en niks opgeschreven.
Dat paste niet bij hem. Op zijn nieuwe school werd aan handenarbeid gedaan er werd geschreven en gebaard en ze leerden ook nog spreken.
Op die oude school ben ik niet meer terug geweest.
Amos zei een keer tegen de juf: juf, uw haren hangen voor uw ogen, volgens mij moet ze geknipt worden. Ze was helemaal verbaasd.
Ik vergeet nooit meer dat de juf toen naar mij toekwam om te vertellen dat mijn zoon zo goed kon praten.
Ik heb er toen voor gezorgd dat ik niet meer op school kwam. Hij moest het zelf doen.
En drie maanden later was hij de beste van zijn klas. Hij was ook al op zijn negentiende van school af. Dat zegt genoeg.