De school voor slechthorenden was niet leuk. Ik vond het ook een beetje een domme groep.
Ik zat er met nog een dove jongen met wie ik nog contact heb. Alles ging langs mee heen en we speelden alleen maar.
Op de Ammanschool was het leuk want iedereen gebaarde net als thuis. Maar tijdens de lessen begreep ik niks.
Ik kon niet rekenen en was overal slecht in en voelde me daardoor steeds slechter.
Maar omdat ik toch volhield en mijn moeder me hielp ging het steeds beter, en werd ik uiteindelijk de beste van de klas.
Ik kon eerder van school af, dus blijkbaar was de dovenschool wel goed voor mij.
Ja zeker, Zeker. Gebarentaal is mijn moedertaal.
Thuis gebruik ik gebarentaal, eigenlijk overal, meer dan gesproken taal.