Na de lagere school wilde Amos niet naar de Bellschool, hij wilde iets met zijn handen doen.
Hij wilde monteur worden. Dus naar de LTS, maar dat was er niet voor dove kinderen.
In Amsterdam-Oost was er toen een groepje met dove kinderen en omdat ik het belangrijk vond hebben we daar gekeken.
Het was daar toch vies en een aantal van die kinderen kende ik, dat waren echte boefjes.
Ik kende Amos en die zou dan ook mee doen met die kinderen en daar was dus geen sprake van.
Toen ben je naar het Helpmancollege gegaan met eh... hoe noem je dat ook al weer?
–Een ambulant begeleider. –Zo heet dat nu, toen noemden ze het anders anders.
In ieder geval iemand die kinderen die van school afkwamen hielp. Het was een christelijke school.
–Was het christelijk? –In ieder geval was het vlakbij. –Volgens mij stond dat op de gevel. –Maar het was in ieder geval vlakbij.
–Amos had zoiets van : bleh, zit ik tussen die horende kinderen. Mijn antwoord was dat als je gaat werken je collega's ook horend zijn.
Wij hebben op die school gekeken en hij kon in een speciale groep.
Omdat een groep van dertig te groot zou zijn zat hij in een kleine groep voor buitenlandse kinderen. Hij gebruikte toen soloapparatuur.
Na een poosje bleek het niet goed te gaan. –Het ging wel goed...
...maar deze kleine groep was voor mij te gemakkelijk. Dus in de tweede kwam ik in een grote groep.
–Dat werd dus aan mij verteld. Ze vertelden ook dat hij soms gewoon met de benen op tafel zat.
In de grote groep kwam hij tussen de middag altijd thuis eten want dan kon hij zijn verhaal kwijt.
Als hij dan thuis kwam riep hij: mam! En dan riep ik weer: kom maar boven! Ja, wij hoorden elkaar.
Op een gegeven moment was hij zat van school en bleef hij zitten.
–Nou... ik bleef zitten door al die theorielessen die ik niet kon volgen en het werd niet in gebarentaal gegeven en tolken waren er nog niet.
De lesverdeling was 70% theorie en 30% praktijk en ik had het liever andersom.
Toen werd er besloten dat ik maar metaal moest gaan doen
In die tijd maakte ik ook misbruik van mijn ouders. –Luister eens.
–Nee laat mij nou. Ik had in een bepaalde periode geen zin om naar school te gaan. Ik spijbelde en zei thuis dat ik vrij was.
Na een poos spijbelen kwam er een brief van school. Ik moest bij mijn moeder komen en zij vroeg toen of ik op school was geweest.
Ik zei natuurlijk dat ik er was geweest en toen liet ze mij die brief zien. Dat was schrikken!
In de brief stond hoeveel ik had verzuimd en dat we op school moesten komen voor een gesprek. Jij bent toen gegaan.
–Dat klopt. Na dat gesprek heb ik tegen Amos gezegd dat hij zijn best moest doen voor de toekomst.
Net zo als ik mij best doe om er voor hem te zijn, moest hij ook zijn best doen.
Uiteindelijk heeft hij dan zijn diploma gehaald en een mooie baan gekregen. Dat is nu mij zoon.
–Het mooie was dat er op mijn rapport stond: mooie cijfers ondanks veel verzuim. Goed toch?
–Goed gedaan. Nu al vijf jaar geen verzuim en goed aan het werk.
–Dit heeft niets met mijn werk te maken.
–Hij heeft een goede baan.