Ik sta achter een CNC-draaibank.
Ik programeer de draaibank of soms moet ik dingen handmatig frezen, en ze zetten me op verschillende plekken in.
Soms help ik collega's en geef adviezen over snelheden of hoe ze iets moeten doen.
Nee het gaat niet echt om diepte in het werk.
Ik ben de enige die Doof is, de ander collega's zijn horend.
Ja hoor, ik spreek duidelijk en ze verstaan mij goed en dat is wel een voordeel.
Bij het werkoverleg is er altijd een tolk.
–Toen hij klein was was hij altijd een beetje afwachtend. –Ja hij was wel een beetje een sulletje.
Maar hoe ouder hij werd, hoe meer vertrouwen hij kreeg, hoe beter hij het deed. Hij kon zich steeds beter uitdukken Echt knap van hem.
Hij was een binnenvetter, maar dat is veranderd omdat ik hem steeds van alles liet vertellen.
Dat weet ik niet meer. Ik gebruikte altijd gebarentaal.
–Zeker weten dat hij toen geen held was. Hij was verlegen en afwachtend.
Gebarentaal gaf hem een basis waardoor hij steeds stabieler werd.
Belangrijk was gebarentaal maar ook de open communicatie bij ons thuis.
Als ik weer eens iets gedaan had, zag hij dat ik straf kreeg. Dat maakte hem natuurlijk voorzichtig.
Stel dat hij in een horend gezin was opgegeroeid, dan werd er een standje gegeven in gesproken Nederlands en had hij het niet meegekregen.
Dat bedoel ik met open communicatie. We kregen gewoon alles mee van wat er werd gezegd.
Ik deed maar wat, maar Amos zag natuurlijk de gevolgen en was daardoor veel voorzichtiger.
Zo zie je maar, met Gebarentaal is alles te volgen.
–Sarah was best brutaal en wat zij deed durfde ik echt niet.
Vader was best streng en als ik zag hoe dat met haar ging zocht ik wel een andere manier.
Zeg maar een beetje de laffe manier, ik zocht gewoon een andere weg. Terwijl zij alles gewoon open op tafel gooide.
–Achteraf gezien was Sarah als baby al zo. Ze was ook altijd bezig.
Ze zat al met drie maanden, wilde direct zelf eten. Altijd alles maar zelf doen.
–Maar dat heeft toch niks met Doof zijn te maken.
–Sarah en ik speelden altjd samen buiten. Ja want de rest van de kinderen was horend en daar konden we niks mee.
We voetbalden altijd en een keer zal ik nooit vergeten, echt geweldig.
Waar wij voetbalden waren er in de muur twee openingen. Een was van de bovenbuurman, een zeurpiet die ons altijd wegstuurde.
Ik moest voor die muur keepen en Sarah schoot op doel.
En ja hoor Sarah schoot de bal precies in de opening van die buurman.
Omdat ik goed kon praten moest ik de bal terugvragen. Maar de buurman wilde de bal niet teruggeven.
Er stond toen net iemand de auto te wassen en Sarah pakte de emmer...
...ging voor de man staan met de emmer in de aanslag en zei: die bal terug!
De buurman gaf toen maar vlug de bal terug. Dat ze dat durfde, dat vergeet ik nooit meer.