Wat ik zo pas al zei is dat ik als ik mij stem gebruik ik niet met de handjes op schoot kan zitten.
Ik ben gewoon gewend om mijn handen te gebruiken.
–Aan de andere kant. Het was ook erg saai met die horende klasgenoten.
Laat duidelijk zijn dat ik goed kan mee kon praten, maar op school moest ik opeens spreken in plaats van het in gebaren te vertellen.
Dus of spreken of gebarentaal. Dit combineren lukt mij niet.
Ik weet niet waarom ik het niet kan, maar zo ben ik opgegroeid.
Ik blokkeer helemaal als ik Nederlands met gebaren combineer.
–Ik had een vriendin, Doof, ook Joods, en we kwam vaak bij elkaar op bezoek.
Zij was helemaal verbaasd dat wij zo vrij werden opgevoed.
Zij moest altijd met mes en vork eten, maar wij aten kip met onze handen.
Want vader zei altijd: kip is alleen lekker als je ze afkluift en daar heb je je handen voor nodig. Dat was zo bij ons in die tijd.
Er was ook een oudere buurvrouw die het van praten moest hebben. Zij was altijd eenzaam.
Het ging bij haar altijd om goed praten, dat is belangrijk zei ze dan en vervolgens zat ze daar in haar eentje.
Als ik dan bij haar was vroeg ze beschuldigend: hoe kun jij nou zo goed praten?
Dat vond ik helemaal niet leuk, het had te maken met je stem.
–Ik ging bij mensen langs waarvan ik wist dat ook hun ouders konden gebaren...
...als er geen gebaren werden gebruikt voelde ik mij alleen maar geremd en daar had ik helemaal geen zin in.
–Weet je wat grappig is? Mijn vader sprak zo slecht, gewoon onverstaanbaar.
Maar had uiteindelijk een beter contact met de buren dan mijn moeder omdat hij van alles gebaarde.
Iedereen in de buurt kende hem en in de winkel maakte ze een praatje met hem en ze begrepen elkaar. Eigenlijk vreemd?!
-Als ik met hem op straat liep zei hij tegen iedereen gedag die ik niet kende. Trouwens, het waren bijna allemaal vrouwen.
Hij viste ook. Een keer aan de Amstel, ehm, nee... aan de Bosbaan...
...zaten mijn moeder en ik op het grasveld en mijn man zat een stukje verderop te vissen.
Mijn moeder was helemaal verbaasd dat hij zo'n goed contact had met al die andere mannen.
Dat had natuurlijk te maken met de gebaren maken. Mijn moeder vond dat geweldig.
Hij was nooit eenzaam en was vriend met iedereen.
Als hij praatte met iemand bleef het oppervlakkig. Bijvoorbeeld of de vissen wel of niet goed beten, grote vis of een kleintje, wat voor haak, enzovoorts.
Diepgang was een ander verhaal. Dat gebeurde, zoals bij ons thuis, in gebarentaal
Er was een soort tweedeling. Op zijn werk joviaal met horenden, en thuis, waaronder ook zijn vrijwilligerswerk...
...daar gebruikte hij zijn capaciteiten en expertise. Daar was hij voorzitter van verschillende verenigingen.
Als hij een opleiding had kunnen volgen in gebarentaal had hij een topfunctie gehad. Dat weet ik wel zeker.
Gebarentaal, daar gaat het om. Eerlijk gezegd waren wij ons als gezin daar niet bewust van.