Wie begint er? Jij?
–Onze ouders hebben veel tijd besteed aan voorlezen.
–Zeker weten, tot een jaar of tien.
Elke avond lazen ze ons om de beurt voor, voordat we gingen slapen. Toen we tien werden moesten we zelf lezen.
We wilden heel graag dat ze ons bleven voorlezen. Maar nee, we waren nu groot genoeg om zelf te lezen.
-Soms lazen ze voor totdat het spannend werd en dan zeiden ze dat ik het zelf verder moest lezen.
We waren wel visueel ingesteld, maar lezen was belangrijk om het Nederlands te stimuleren.
Dat vonden onze ouders gewoon heel belangrijk.
Mijn Nederlandse vaardigheid is ook iets beter dan die van mijn zus. Ook dankzij mijn zus.
Natuurlijk omdat ik van haar heb geleerd. Maar ook omdat mijn ouders toen ik geboren werd al konden gebaren...
...en bij haar begonnen ze pas na ongeveer zeven maanden te gebaren.
Eigenlijk was jij mijn juf waardoor ik sneller leerde.
Natuurlijk heeft het ook met interesses te maken, want ik ken ook ander dove kinderen...
...die geen dove familie hebben en toch het Nederlands goed beheersen omdat ze van lezen houden.
Ouders moeten het lezen zo leuk mogelijk maken. Veel, heel veel voorlezen en natuurlijk een dove oppas inzetten.
Het kind moet echt gebiologeerd zijn door het verhaal en dan gaat het ook zelf wel lezen.
–Ik zie dat nu bij de kinderen op mijn werk die ik voorlees. Ze vinden dit geweldig.
Dat gevoel wat ik toen ik heb gekregen wil ik graag doorgeven.
–Vertel eens over je stage bij Signis?
–Ja , dat was op mijn stage bij groep acht van Signis. Ik las toen "Kruistocht in spijkerbroek" voor.
Best een dikke pil. Maar als ik die kinderen van toen tegenkom, hebben ze het daar nog steeds over.