Ik weet nog de eerste keer dat ik ontdekte dat ik doof was. Thuis gebruikten wij en onze ouders altijd gebaren. Altijd onze stem ondersteund met gebaren.
Op mijn dertiende ging ik naar een reguliere school en daar ontdekte ik in een groep met horenden wat het echt is om Doof te zijn.
Dat was pas op mijn dertiende. Ik wist wel dat ik Doof was, maar alles ging wel goed, ik liep nergens tegen aan.
Maar toen ik dertien was, moest ik wel even slikken. Nu moest ik opeens mijn best doen om te kunnen communiceren. Zeg maar dat toen pas het kwartje viel.
–Met horende broers of zussen zouden wij ons wel meer moeten aanpassen. Nu was het bij ons duidelijk: we gebaarden.
In die tijd had je de Totale Communicatie, dat was meer NmG, met stem erbij.
Hoe ik het ontdekte is ook wel een grappig verhaal. Daarvoor had ik het al wel ontdekt, maar dit is een leuk verhaal.
Ik was acht of negen jaar en vader en ik zaten in de trein van Castricum, waar we toen nog woonden, naar Amsterdam.
We moesten wachten en ik snuffelde wat in de papieren van vader en daartussen vond ik zijn treinkaartje.
Ik vond het altijd leuk om moeilijke woorden te lezen en op dat kaartje stond: "begeleidingskaart voor gehandicapten".
Dat vond ik vreemd, hoezo gehandicapten? Ik zei tegen mijn vader, je hebt een verkeerd kaartje gekocht. Maar hij zei dat het een goed kaartje was.
Maar hoezo dan? Ik ben toch niet gehandicapt en dat staat er wel."
Toen snapte mijn vader het en legde mij uit dat vanuit de maatschappij gezien doof wel een handicap is.
Toen had ik het gewoon niet meer. Want mijn beeld van een gehandicapt persoon is iemand die bijvoorbeeld ledematen mist en ik kan gewoon lopen.
Tja, zei mijn vader, in de ogen van veel mensen kun jij niet horen en dat betekent dat je iets mist en dus ben je gehandicapt.
Ik stond perplex. Ik weet nog hoe ik me toen voelde, ik was acht of negen. Gehandicapt?! Het vloog me echt aan. Ik had mij natuurlijk nog nooit gehandicapt gevoeld.
Later dacht ik dat dit natuurlijk te maken had met de sfeer waarin wij zijn opgegroeid. Daar was nooit sprake van gehandicapt zijn.
Wij gebruikten allemaal gebaren en wisten niet beter dan dat dit gewoon onze taal was. Alles was ook mogelijk en thuis liepen we nooit ergens tegenaan.
We gingen natuurlijk naar de Dovenschool. Oké, in gesprekken met horende familie hadden we er wel iets meer last van.
Onze ouders steunden ons altijd en we waren natuurlijk kinderen die speelden zodat wij tot acht of negen jaar helemaal niet door hadden dat we Doof waren.
Toen ik de horende maatschappij in ging door naar een reguliere school te gaan besefte ik pas dat ik iets niet kon wat horende mensen wel kunnen.
Maar de basis van huis uit is goed. Onze ouders gaven ons het vertrouwen en zagen ons niet als gehandicapt.
De sfeer was altijd: je bent goed zoals je bent. Onze ouders hebben ons ook nooit het gevoel gegeven dat ze verdrietig waren om ons.