...volwassenen ontmoeten.
Jeantine liep vroeger stage als maatschappelijk werker bij de NSDSK en was onze gezinsbegeleider.
Om dove volwassenen te ontmoeten hadden onze ouders naast Jeantine dove mensen geregeld als oppas voor ons. Echt goed.
Dat was nog eens interessant en we konden dan ook zien hoe het was als je Doof en volwassen bent. Dat wisten we immers niet.
We hadden vragen als: kunnen Doven zelfstandig wonen? Kunnen ze ook koken? We zagen toen dat dat allemaal gewoon mogelijk was.
We konden toen van alles bespreken. Bijvoorbeeld of Doven kunnen autorijden en welke opleidingen er mogelijk waren. Ik heb daar toen wel veel van geleerd.
Onze ouders beseften ook dat het belangrijk is dat dove kinderen dove volwassenen ontmoeten. Echt bijzonder.
Dat weet ik niet omdat we toen geen Doven kenden en we niet wisten wat wel of niet mogelijk was. We hadden geen voorbeelden.
Je ziet tenslotte weinig Doven op straat. Dus als ze dan bij ons thuis kwam, waren we gewoon nieuwsgierig.
–Voor mij waren die dingen niet zo belangrijk. Mij ging het om het voorlezen. De oppas moest een goede voorlezer zijn.
–Ja dat voorlezen in gebarentaal, dat was geweldig. –Onze ouders waren ook wel redelijke voorlezers, maar Anka....
Als zij voorlas met haar mimiek en manier van vertellen, ging ik daar helemaal in op
Als er oppas kwam wilde ik altijd direct dat er werd voorgelezen.
Ik denk dat dankzij het voorlezen, ik van lezen ben gaan houden en dat dat bijgedragen heeft tot onze goede Nederlandse taalvaardigheden.
–Ja dat denk ik ook. –Hoe dat voorlezen ging?
Nou... ja, voordat we naar bed gingen. Of gewoon 's middags, dat kon ook.
We zaten een beetje half naast en tegenover elkaar en dan vertelde zij het verhaal in gebarentaal en liet ze ons de plaatjes zien.
–Toen ik vijf jaar was hadden we een kinderfeestje, een verjaardagsfeestje met horende en dove kinderen. Ik had vroeger veel horende vrienden.
Dan vroegen we of Anka kwam voorlezen. Dat was altijd geweldig en dan zagen de horende kinderen hoe gebarentaal er uit zag.