Ja, ik heb een naamgebaar. Mijn naam is Nimo en ik kom uit Somalië, dat ligt in Oost-Afrika aan de rechterkant. Daar ben ik geboren.
Dus... Ik was nog maar klein, vijf jaar oud, toen we verhuisden naar Nederland. Als politieke vluchtelingen zijn we gekomen, omdat er daar een burgeroorlog gaande was.
Maar we zijn op tijd gevlucht, een half jaar voordat de oorlog begon zijn we hier naartoe gekomen, dat wel.
We zouden eigenlijk eerst naar Duitsland gaan, omdat... Mijn vader werkte vroeger als minister van visserij.
Hij heeft zijn baan opgegeven voor mij en Achmed, mijn broer die ook doof is. We verhuisden en mijn vader heeft zijn werk opgegeven in Frankfurt, we verbleven er even voor drie maanden.
Hoe moest dat met school? Informatie verzamelen, hoe om te gaan met doofheid, enzovoorts: mijn ouders waren daarmee bezig in Duitsland. In een ziekenhuis kregen ze er alle informatie.
We moesten een hoorapparaat, dat kregen we. Mijn ouders betaalden hiervoor. In Afrika hebben we daar geen eigen verzekering voor.
Dus ja, ze moesten een behoorlijk bedrag betalen. Toen dat alles geregeld was...
Mijn ouders hadden zoiets van: 'Doof? Oh... Het is goed zo.'
Het heeft ook te maken met het geloof.
Wij zijn moslim. Als je gehandicapt wordt geboren of doof ofzo, dan maakt dat niet uit. We zeggen dat God het kind heeft geschapen, het is zo zoals het is.
Je moet het aanvaarden dat het zo is. Het gevolg van ons geloof zo is dat er meer soepel mee omgegaan wordt. Je moet goed voor je kinderen zorgen.
Dat is wat mijn ouders belangrijk vinden. Dat vind ik wel mooi aan mijn ouders.