Nee, ik denk dat er ook een nationale dovencultuur bestaat.
Het is een kleine gemeenschap, voor zover je al van een gemeenschap kunt praten.
Antropologen die zullen zeggen van: hoezo een gemeenschap, want er staat toch geen grens om je heen?
En iedereen binnen die gemeenschap is weer heel verschillend van elkaar. Dat is ook allemaal zo, natuurlijk.
Maar laten we even, voor het gemak, spreken van gemeenschap.
Dan is dat een kleine gemeenschap in Nederland, veel mensen zullen elkaar kennen. Dat geef sowieso al een beetje een familiegevoel.
Veel mensen kennen ook... weten ook van elkaars achtergronden. Uit wat voor soort gezinnen ze komen, wat voor deel van het land.
En heel belangrijk, wat voor school ze vandaan komen.
Dat is vaak een eerste vraag die gesteld wordt aan dove mensen onderling, van: waar heb je op school gezeten?
Dus daar wordt ook veel gedeeld. En er zijn ook allemaal feesten en toestanden.
In taalkundige zin, in dat kader kunnen taalkundigen het beter uitleggen dan ik, maar er is jongerentaal.
Er is zoiets als jongerentaal, of straattaal. En dat is ook een samenbindend iets.
Dat is, denk ik wel, iets wat je specifiek voor die Nederlandse gemeenschap zou kunnen noemen...
...en wat in de andere landen dan weer op hun eigen manier vorm krijgt.