Daar weten wij heel weinig over.
Dus soms kom je geschreven stukken tegen, ik zeg maar uit de achttiende eeuw, of misschien zelfs iets eerder...
...waar men het heeft over manuele communicatie, of gesticulatie.
Maar dat wordt dan vaak niet gebarentaal genoemd.
Maar wat wij eigenlijk best zeker weten, is dat dergelijke vormen van manuele communicatie...
...dat het al best lang bestaat. Wie weet, misschien zelfs langer dan gesproken taal.
Maar echte documenten om te kunnen achterhalen hoe deze gebarentaal in elkaar zat...
...wat is de grammaticale structuur, hebben wij voor de Nederlandse gebarentaal eigenlijk nauwelijks.
Ik weet dat voor de Amerikaanse Gebarentaal, daar zijn filmdocumenten uit de jaren twintig, 1920.
Voor Nederlandse Gebarentaal ken ik dergelijke oude documenten niet.
Dus dat maakt onderzoek naar taalverandering uiteraard heel lastig.
Want bij onderzoek naar taalverandering wil je oudere documenten en nieuwere vormen met elkaar vergelijken.
Als die oudere documenten niet bestaan, is dat dus eigenlijk niet mogelijk.