Het meest belangrijke verschil, zou ik zeggen, is dat je in een gebarentaal gewoon alles kunt uitdrukken.
Dus je kan het ook over best abstracte dingen hebben.
Ik kan jou vertellen in een gebarentaal wat ik vorige week op een congres in het buitenland heb gedaan.
Nou, dat is in pantomime veel lastiger. Misschien is het mogelijk, maar het is zeker veel lastiger.
En ook wat betreft de structuur. Kijk, bij pantomime gebruik je je hele lichaam.
Terwijl je in een gebarentaal gebruik maakt van een beperkte ruimte, voor en naast jou.
En hier worden dus gebaren uitgebeeld.
Nou, iconiciteit, dat is een belangrijk steekwoord, uiteraard.
Ja, of misschien niet uiteraard.
Nou, gebarentalen zijn gewoon iconischer dan gesproken talen.
Ik denk dat dat gewoon een feit is, en waarom is dat zo? Omdat het makkelijker is om met je handen...
...de vorm van objecten of handelingen na te bootsen, makkelijker dan met je stem.
Maar desondanks is een behoorlijk groot deel van het gebarentaallexicon helemaal niet iconisch.
En een deel van het gesprokentaallexicon, misschien ook een groter deel dan we denken, is iconisch.
Een voorbeeld wat ik altijd leuk vind, als ik jou twee plaatjes laat zien, twee mannen...
...en de ene is klein en dik, en de andere is groot en dun, en ik zeg de ene is Tim, en de andere is Bob.
Wie is wie? Dan heb jij een sterke neiging om te zeggen dat de kleine, dikke man Bob is.
Omdat dus het B-O-B, de klank daarvan, als het ware de vorm nabootst.