Na de lagere school wilde Amos niet naar de Bellschool, hij wilde iets met zijn handen doen. After primary school Amos didn't want to go to the Bell school, he wanted to do something with his hands.
Hij wilde monteur worden. Dus naar de LTS, maar dat was er niet voor dove kinderen. He wanted to be a mechanic. So to the lower vocational technical school, but that didn't exist for deaf children.
In Amsterdam-Oost was er toen een groepje met dove kinderen en omdat ik het belangrijk vond hebben we daar gekeken. In Amsterdam-Oost there was a group with deaf kids and we went there because I thought it was important .
Het was daar toch vies en een aantal van die kinderen kende ik, dat waren echte boefjes. It was disgusting there, and some of the kids I recognised, they were real rascals.
Ik kende Amos en die zou dan ook mee doen met die kinderen en daar was dus geen sprake van. I knew Amos, and he would have joined them so there was no way.
Toen ben je naar het Helpmancollege gegaan met eh... hoe noem je dat ook al weer? Then you went to the Helpmancollege with eh... what's it called again?
–Een ambulant begeleider. –Zo heet dat nu, toen noemden ze het anders anders. –A counselor. –That's what they call it now, back then they said something else.
In ieder geval iemand die kinderen die van school afkwamen hielp. Het was een christelijke school. Anyway, it was someone who helped the children from that school. It was a Christian school.
–Was het christelijk? –In ieder geval was het vlakbij. –Volgens mij stond dat op de gevel. –Maar het was in ieder geval vlakbij. –Was it Christian? –It was close, at least. –I think that was on the facade. –But it was certainly close.
–Amos had zoiets van : bleh, zit ik tussen die horende kinderen. Mijn antwoord was dat als je gaat werken je collega's ook horend zijn. –Amos was like: ugh, then I have to be with those hearing kids. My answer was that if you get a job later, your colleagues will also be hearing people.
Wij hebben op die school gekeken en hij kon in een speciale groep. We went to that school and it turned out he could join a special group.
Omdat een groep van dertig te groot zou zijn zat hij in een kleine groep voor buitenlandse kinderen. Hij gebruikte toen soloapparatuur. Because a group of thirty would be too big he was placed in a small group for foreign kids. He used individual equipment back then.
Na een poosje bleek het niet goed te gaan. –Het ging wel goed... After a while it turned out to not be going so well. –It did go well...
...maar deze kleine groep was voor mij te gemakkelijk. Dus in de tweede kwam ik in een grote groep. ...but this small group was too easy for me. So the next year I was placed in a big group.
–Dat werd dus aan mij verteld. Ze vertelden ook dat hij soms gewoon met de benen op tafel zat. –They told me that. They also told me that he put his legs on the table sometimes.
In de grote groep kwam hij tussen de middag altijd thuis eten want dan kon hij zijn verhaal kwijt. When he was in the big group he'd come home for lunch, because then he could talk about his day.
Als hij dan thuis kwam riep hij: mam! En dan riep ik weer: kom maar boven! Ja, wij hoorden elkaar. When he'd come home he'd yell: mom! And I'd yell: come upstairs! Yeah, we heard each other.
Op een gegeven moment was hij zat van school en bleef hij zitten. At one point he started disliking school and he was held back a year.
–Nou... ik bleef zitten door al die theorielessen die ik niet kon volgen en het werd niet in gebarentaal gegeven en tolken waren er nog niet. –Well... I was held back because of all the theoretical classes that I didn't understand and they weren't in sign language and there weren't any interpreters yet.
De lesverdeling was 70% theorie en 30% praktijk en ik had het liever andersom. The classes were divided in 70% theory and 30% skills, and I would have liked it the other way around.
Toen werd er besloten dat ik maar metaal moest gaan doen Then the decision was made that I was gonna do metal.
In die tijd maakte ik ook misbruik van mijn ouders. –Luister eens. Around that time I also took a lot advantage of my parents. –Listen.
–Nee laat mij nou. Ik had in een bepaalde periode geen zin om naar school te gaan. Ik spijbelde en zei thuis dat ik vrij was. –No, please let me. At a certain point I didn't feel like going to school anymore. I skipped classes and would tell my parents I had the day off.
Na een poos spijbelen kwam er een brief van school. Ik moest bij mijn moeder komen en zij vroeg toen of ik op school was geweest. After a while the school sent a letter. My mom wanted to see me and she asked if I had been going to school.
Ik zei natuurlijk dat ik er was geweest en toen liet ze mij die brief zien. Dat was schrikken! Of course I said yes, and then she showed me the letter. That was a shock.
In de brief stond hoeveel ik had verzuimd en dat we op school moesten komen voor een gesprek. Jij bent toen gegaan. The letter said how many hours I had skipped and that we had to come to school. You went.
–Dat klopt. Na dat gesprek heb ik tegen Amos gezegd dat hij zijn best moest doen voor de toekomst. –That's right. After that conversation I told Amos that he had to try hard for the future.
Net zo als ik mij best doe om er voor hem te zijn, moest hij ook zijn best doen. Just like I try hard to be there for him, he had to try hard as well.
Uiteindelijk heeft hij dan zijn diploma gehaald en een mooie baan gekregen. Dat is nu mij zoon. Eventually he got his diploma and got a good job. That's my son.
–Het mooie was dat er op mijn rapport stond: mooie cijfers ondanks veel verzuim. Goed toch? –The fun part was that my report card read: good grades despite many missed hours. Isn't that great?
–Goed gedaan. Nu al vijf jaar geen verzuim en goed aan het werk. –Well done. Now you haven't skipped in five years, and working well.
–Dit heeft niets met mijn werk te maken. –This has nothing to do with my job.
–Hij heeft een goede baan. –He's got a good job.