Eerlijk gezegd weet ik dat niet. Als ik iets niet weet zoek ik het altijd op. Honestly, I don't know. If I don't know something I always look it up.
Ik spreek niet zo gauw. Vroeger sprak ik echt waardeloos. I don't speak often. My speech used to be horrible.
Nu ik ouder wordt merk ik dat dit steeds beter gaat. Now that I'm getting older I notice it's getting better.
Door het gebruik van Gebarentaal is mijn taal enorm verbeterd. By using sign language my language skills have improved a lot.
Ik weet nu wat ik wil zeggen en dan gaat het spreken in het Nederlands gemakkelijker. I now know what I want to say and then it's easier to say it in Dutch.
Zonder gebarentaal is het lastiger om mij in het Nederlands te uiten. Without signs it's harder to express myself in Dutch.
Nog steeds gebruik ik tijdens het spreken mijn handen. Ik kan gewoon niet met de handjes op schoot zitten. I still use my hands while I'm speaking. I can't just leave them in my lap.
Gebarentaal zit gewoon in mij. Thuis was dat onze taal. Ik weet gewoon niet beter. Sign language is a part of me. At home it was our language. I don't know any better.
Ik weet nog dat jullie twee toen op vakantie gingen naar Israel. I remember you two going on vacation to Israel.
Amos en ik moesten logeren bij opa en oma. Vreselijk vond ik dat. Amos and I had to stay at grandma and grandpa's place. I hated that.
Moeder had gezegd dat we dat ook moesten leren. In het weekend mochten we dan naar dove mensen. Mom had said that we also had to learn how to do that. During the weekend we were allowed to go to deaf people.
Door de week was het echt slikken, maar er was geen andere mogelijkheid. Wat een ramp. During the week it was really hard, but there wasn't another solution. What a disaster.
Opa had een scherp gehoor. Een voorbeeld was een glas die ik op de tafel zette. Direct zei hij dat dat zachter moest. Grandpa could hear really well. For example when I put a glass down on the table. He'd immediately say I had to do it softer.
Ik wist toch ook niet hoe hard iets kan klinken. How was I supposed to know how loud something could be.
Een ander voorbeeld was dat ik 's nachts naar de wc moest. Another example was that I had to go to the toilet at night.
Het was nog zo'n ouderwetse wc met een stortbak en een ketting waaraan je moest trekken. It was an old-fashioned toilet with a cistern and a chain which you had to pull.
Ik probeerde heel voorzichtig steeds een beetje door te spoelen maar mijn hoop bleef maar liggen. I tried very carefully to flush but it wouldn't flush away my turd.
Toen opeens mijn opa op het lawaai af kwam en vroeg of de trekker wel in orde was. When suddenly my grandpa was coming to check out the noise and asked if the trigger was alright.
Ik dacht dat als ik de wc voorzichtig doortrek dit weinig lawaai maakt, maar het was juist andersom. I thought that if I flushed the toilet carefully it wouldn't make much noise but it was the other way around.
Ik werd er helemaal zenuwachtig van. Sowieso kreeg ik altijd heimwee als ik bij horende mensen logeerde. It made me very nervous. I would always get homesick when I was staying with hearing people.
Ik miste dan gewoon de basis, communicatie. Ik kon het dan niet volgen en voelde me dan echt achterlopen. I would miss the foundation, communication. I wouldn't understand and felt really alone.