Ik weet nog de eerste keer dat ik ontdekte dat ik doof was. Thuis gebruikten wij en onze ouders altijd gebaren. Altijd onze stem ondersteund met gebaren. I remember when I first found out I was deaf. At home we always used signs with our parents. We always used our voice, supported with signs.
Op mijn dertiende ging ik naar een reguliere school en daar ontdekte ik in een groep met horenden wat het echt is om Doof te zijn. When I was thirteen I went to a regular school and there, in a class full of hearing people, I discovered what it's really like to be deaf.
Dat was pas op mijn dertiende. Ik wist wel dat ik Doof was, maar alles ging wel goed, ik liep nergens tegen aan. That wasn't until I was thirteen. I knew I was deaf, but everything went quite well, I didn't run into any problems.
Maar toen ik dertien was, moest ik wel even slikken. Nu moest ik opeens mijn best doen om te kunnen communiceren. Zeg maar dat toen pas het kwartje viel. But then at thirteen, I was quite taken aback. I suddenly had to try hard to be able to communicate. Let's just say it was only then that the penny finally dropped.
–Met horende broers of zussen zouden wij ons wel meer moeten aanpassen. Nu was het bij ons duidelijk: we gebaarden. –If we'd had hearing brothers or sisters we would've had to adapt more. Now it was very clear to us: we signed.
In die tijd had je de Totale Communicatie, dat was meer NmG, met stem erbij. Back then there was Total Communication, which was more sign-supported speech, using your voice.
Hoe ik het ontdekte is ook wel een grappig verhaal. Daarvoor had ik het al wel ontdekt, maar dit is een leuk verhaal. How I discovered that is quite a funny story. I had realized it earlier, but this is a fun story.
Ik was acht of negen jaar en vader en ik zaten in de trein van Castricum, waar we toen nog woonden, naar Amsterdam. I was eight or nine years old and dad and I were in the train from Castricum, where we still lived back then, to Amsterdam.
We moesten wachten en ik snuffelde wat in de papieren van vader en daartussen vond ik zijn treinkaartje. We were waiting and I looked around dad's paperwork and I found his train ticket.
Ik vond het altijd leuk om moeilijke woorden te lezen en op dat kaartje stond: "begeleidingskaart voor gehandicapten". I always liked reading difficult words and that ticket said: "companion ticket for disabled person".
Dat vond ik vreemd, hoezo gehandicapten? Ik zei tegen mijn vader, je hebt een verkeerd kaartje gekocht. Maar hij zei dat het een goed kaartje was. I thought that was strange, why disabled? I told my dad, you bought the wrong ticket. But he told me it was the right one.
Maar hoezo dan? Ik ben toch niet gehandicapt en dat staat er wel." But why? I'm not disabled and that's what it says.
Toen snapte mijn vader het en legde mij uit dat vanuit de maatschappij gezien doof wel een handicap is. Then my father understood and explained that society does think of deafness as a disability.
Toen had ik het gewoon niet meer. Want mijn beeld van een gehandicapt persoon is iemand die bijvoorbeeld ledematen mist en ik kan gewoon lopen. I was astonished. Because my idea of a disabled person is someone who misses limbs, for example, and I am perfectly able to walk.
Tja, zei mijn vader, in de ogen van veel mensen kun jij niet horen en dat betekent dat je iets mist en dus ben je gehandicapt. Well, said my dad, to other people you're missing something because you can't hear and that makes you disabled.
Ik stond perplex. Ik weet nog hoe ik me toen voelde, ik was acht of negen. Gehandicapt?! Het vloog me echt aan. Ik had mij natuurlijk nog nooit gehandicapt gevoeld. I was perplexed. I remember how I felt back then, I was eight or nine. Disabled?! It really hit me hard. I had never felt disabled before of course.
Later dacht ik dat dit natuurlijk te maken had met de sfeer waarin wij zijn opgegroeid. Daar was nooit sprake van gehandicapt zijn. Later I realized that that had to do with the environment in which we grew up. There was never any mention of being disabled.
Wij gebruikten allemaal gebaren en wisten niet beter dan dat dit gewoon onze taal was. Alles was ook mogelijk en thuis liepen we nooit ergens tegenaan. We all used signs and didn't know any better than that this was simply our language. Everything was possible at home and we never ran into any problems.
We gingen natuurlijk naar de Dovenschool. Oké, in gesprekken met horende familie hadden we er wel iets meer last van. We went to the deaf school of course. Well okay, in conversations with hearing family members we did struggle a bit.
Onze ouders steunden ons altijd en we waren natuurlijk kinderen die speelden zodat wij tot acht of negen jaar helemaal niet door hadden dat we Doof waren. Our parents always supported us and we of course were playing children, so until we were eight or nine years old we didn't even fully realize we were deaf.
Toen ik de horende maatschappij in ging door naar een reguliere school te gaan besefte ik pas dat ik iets niet kon wat horende mensen wel kunnen. Only when I entered the hearing society by going to a regular school did I realize I was unable to do something that hearing people could do.
Maar de basis van huis uit is goed. Onze ouders gaven ons het vertrouwen en zagen ons niet als gehandicapt. But the foundation we got from home is sound. Our parents gave us confidence and they didn't see us as disabled.
De sfeer was altijd: je bent goed zoals je bent. Onze ouders hebben ons ook nooit het gevoel gegeven dat ze verdrietig waren om ons. The ambiance was always: you're perfect just the way you are. Our parents also never gave us the feeling that they were sad about having us.